Reiservaringen

Van Pool tot Pool - Verslag door Doede de Waij

De Zuidpool
Op uitnodiging van VCK Travel woonden mijn vrouw en ik een informatiemiddag in Amsterdam bij over de Zuidpool. Na deze lezing werden wij zo enthousiast dat we het evenement zelf mee wilden maken.

Zodoende zaten wij op 30 november 2008 in het vliegtuig naar Buenos Aires. We vlogen met Iberia via Madrid. Na een overnachting in het Sofitel Hotel vlogen we door naar Ushuaia. Daar scheepten wij in op de Prince Albert II, een expeditieschip met acht zodiacs aan boord. Die zodiacs zijn geweldig, je kunt er tochtjes mee maken waar cruiseschepen normaal niet kunnen komen. Ze zouden goed van pas komen: we hebben wel vijftien keer landingen uitgevoerd tussen de ijsbergen en ijsschotsen van Antarctica. Zowel de bemanning van de Prince Albert II (100 man) als de 130 passagiers waren internationaal. Mijn vrouw Lia en ik waren de enige Nederlanders tussen alle verschillende nationaliteiten. 

De zeereis begon met het oversteken van de Drake Passage, een zeestraat waar het koude poolwater en de warme equatoriale wateren in elkaar overstromen. Het was bekend dat het hier erg kan stormen, maar wat wij meemaakten was zelfs voor kapitein Peter Stahlber een verrassing. Golven van meer dan vijftien meter hoog sloegen over de brug het expeditieschip heen en raakten een kast elektronica. Het schip lag daardoor een kwartier stuurloos met slagzij op de golven. Dankzij de handbesturing kwamen we weer op koers, toen er een SOS-bericht kwam: een cruiseschip met tweeduizend passagiers aan boord verkeerde in nood. De kapitein wilde al bijdraaien, toen het bericht kwam dat een ander cruiseschip bijstand verleende.

Wij vervolgden onze cruise naar Antarctica. Achter het Pléneau Island was de zee zeer kalm en de natuur prachtig. Met de zodiacs bezochten we imposante ijsbergen en grotten. Expeditieleider Robin West, een Zuid-Afrikaan uit Bloemfontein, had met zijn team iedere dag een ander programma voorbereid bij deze landingen. Na afloop bespraken we ze met verschillende experts: met een bioloog, botanist, genealoog, naturalist of klimatoloog.

De reis ging verder langs bijzondere plekken: Lemaire Channel, Paradise Bay, Brow Bluf, Deception Island, Point Lookou, Shingle Cove, Salisbury Plains en – als dichtste bij de Pool – Carcass Island. We genoten van duizenden pinguïns, vogels, zeehonden en walvissen. We bezochten tevens twee weerstations, waar onderzoekteams uit Engeland en Argentinië onderzoeken doen in de Poolcirkel.

Het weer was prachtig. We hebben twee dagen een flinke storm gehad, een dag nevel en een dag regen, maar de overige twee weken was het mooi weer met veel zon. De temperatuur schommelde tussen de -3 en 5 graden.

Het was leuk dat we twee weken na deze vakantie op het NOS Journaal zagen hoe Willem-Alexander en Maxima Antarctica bezochten. Wij hebben genoten van deze reis naar de Zuidpool en zouden graag het verschil met de Noordpool zien. Maar daar was het nu winter en dan vriest het veertig graden. In juli, als de lente aanbreekt, gaan we er zeker heen.

De Noordpool
Op 23 juli 2009 zaten we opnieuw in het vliegtuig, ditmaal vanuit Amsterdam via Oslo naar Longyaerbyen. Hier verbleven we een nacht in het Spitsbergen Guest House. De volgende dag bekeken wij eerst dit oude haven stadje, waarna we ons inscheepten op de Prince Albert II. Hetzelfde expeditieschip dat we hadden tijdens onze reis naar de Zuidpool, mara het was ons dan ook heel goed bevallen. Zowel het schip als de bemanning en het programma waren uitstekend.

Nu ging er een compleet andere wereld voor ons open. Tussen Noorwegen en de Noordpool ligt een stuk oceaan met daarin hoge (ijs)bergen, diepe fjorden en veel wild: ijsberen, walrussen, walvissen, zeehonden en poolvossen. Op het eiland Prins Karls Forland en de ijsvelden eromheen leven nog zeker vijfduizend ijsberen. Door het breken van deze ijsvelden gaat het echter niet zo goed met de dieren. Wij zagen ze op hun jacht van schots naar schots zwemmen om hun prooi te besluipen. Maar de zeehonden wachten rustig af op de rand van een schots en laten zich in het water glijden als de beer te dichtbij komt. Toen er nog ijsvlaktes waren ging het makkelijker voor de ijsberen: ze wachtten bij een wak en sloegen toe wanneer de zeehond zijn kop boven water stak.

IJsberen zijn een beschermde diersoort en wij moesten ons dan ook onmiddellijk terugtrekken zodra er een gespot werd tijdens een zodiaclanding. Hoewel de gidsen bewapend waren, zou het doden van een ijsbeer het einde van de cruise betekenen. In de thuishaven zouden er dan meer rapporten opgemaakt moeten worden dan bij het overlijden van een passagier.

Eenmaal ging er een landing niet door, omdat er een ijsbeer met twee jonge dode beertjes op de toendra lag. Deze waren waarschijnlijk van de honger omgekomen. Beren vallen ook mensen aan en kunnen dan een snelheid van zestig kilometer per uur bereiken. Voor onze veiligheid konden we daarom niet aan land gaan.

De zodiacs meerden ook aan bij een lang verlaten walvisnederzetting. De beenderen van honderden walivssen en de restanten van wat verblijven maakten op ons een trieste indruk. Veel walvissen kwamen we niet meer tegen: ten noorden van IJsland af en toe zagen we een beluga op een afstandje.

In de ruim negentig mijl lange straat van Hindelopen was het ijs te dik en moest het gebroken worden. We zagen een kolonie van driehonderdduizend guillemot-vogels: een geweldig spektakel om te zien en te horen. Een van de grootste en mooiste eilanden is Edgeoya, gelegen op de Svalbard-archipel. Er lag weinig sneeuw en ijs, maar wel veel mos en mooie bloemen.

In de Barentszee mochten de liefhebbers een duik in het water nemen. De temperatuur was de hele reis prima. Het werd iedere dag zelfs een beetje warmen, tot wel 24 graden. Op de Noordkaap maakten we een landing om een 308 meter hoge klip te beklimmen. Daarna ging de cruise verder naar Skarsvag, een leuk stadje met een haven waar we passagiers oppikten die een wandeling hadden gemaakt.
 
In Tromso zat de cruise er helaas op, na een groots afscheidsfeest vlogen we de volgende dag naar huis. Het was een hele mooie reis, ondanks de klimaatverandering en het feit dat we verkeerde kleding meehadden. Thuis was alles weer of we nooit waren weggeweest.