Reiservaringen

Todo tranquillo op Paaseiland - Verslag door Jelger van Weydom

Grazende koeien, een enkel loslopend paard en het geruis van de zee op de achtergrond. In feite verschilt een fietstochtje op Paaseiland in sommige opzichten niet eens zoveel van een rondje rond een van de Waddeneilanden. Maar waarom is het dan de moeite de halve wereld rond te vliegen naar een vrijwel onbewoond eiland met wat verdwaalde half afgebroken beelden?

Dat was de vraag die ik mezelf ook stelde tijdens een rondreis die ik maakte door Zuid-Amerika. Viereneenhalve maand was ik van huis en het was voor mij de kunst in die periode zoveel mogelijk bijzondere locaties te bezoeken. Daar hoorde dus ook het maken van lastige keuzes bij, zoals deze budgetgerelateerde: wil ik naar de Galapagos-eilanden, of toch liever naar Paaseiland? Wil ik reuzenschildpadden op een metertje afstand zien, of die mysterieuze plek bezoeken waar ik weinig meer van weet dan dat er een aantal van die eerder genoemde verdwaalde half afgebroken beelden staat?

Geld kun je maar één keer uitgeven en ik besloot dat ik er geen eurootje of duizend voor over had om een dag of vier op een rammelende budgetboot rond de Galapagos te cruisen. Zodoende boekte ik mijn ticket naar Paaseiland: het totale niets, ik was er benieuwd naar.

Paaseiland ligt een kilometer of vierduizend van het Zuid-Amerikaanse continent verwijderd, wat in mijn geval een vlucht van vijf uur vanaf Santiago de Chili betekende. Dat is geen straf als dat met luchtvaartmaatschappij LAN geschiedt: de stoelen hebben eigen beeldschermen en de catering voorziet in bier en prima Chileense wijnen. Zo bereikte ik vanuit metropool Santiago de hoofdstad van het eiland: Hanga Roa. Van zes miljoen inwoners naar krap drieduizend, het was een kleine omschakeling.

Santiago, zo had ik eerder ontdekt, betekent drukte. Oneindig wachten tot het mogelijk is de weg over te steken, grote winkelcentra met volgepropte foodcourts en een centrum met bomvolle voetgangerspromenades. In Hanga Roa is dat allemaal wat overzichtelijker. De Minimercado verkoopt eieren, vlees en blikken koffiepoeder. Voeg vers brood en drank aan het assortiment toe en een Megamercado is geboren. Verder telt deze enige bewoonde plek op het eiland een kerkje en een winkeltje met veel te dure souvenirs. In de haven staat een Moai, een van de enkele honderden beelden die deze plek beroemd hebben gemaakt.

Met die Moai zijn meteen de voornaamste reden van mijn bezoek aan het eiland dat hier Rapa Nui heet genoemd. Omdat Rapa Nui ook daadwerkelijk zo groot is als een Waddeneiland, zijn er verschillende mogelijkheden om ze allemaal te bekijken. Lopen en terug liften (wat ik al te ambitieus vond), een fiets of scooter huren of een dagtour boeken met een bus Japanners. Want hoe mysterieus en verlaten Paaseiland ook mag zijn, in de praktijk zijn de Japanners hier met tientallen (honderden?) tegelijk neergestreken. Hoe duurder een plek is, of hoe moeilijker deze is te bereiken, des te leuker lijken Japanners het te vinden. 

De eigenaresse van de camping waar ik verbleef verzekerde me dat de fiets een prima optie was en ik besloot haar advies ter harte te nemen. En zo vertrok ik vol goede moed op mijn zoektocht naar stenen hoofden. En jawel, na een paar keer verkeerd te zijn gereden (had ik nu toch maar een kaartje van het eiland gekocht!) en door wat Aku Aku-toeristenbusjes te zijn ingehaald kwam in de verte het doel van mijn lange reis in zicht. De doelen beter gezegd, want op een heuvel stonden ze allemaal verspreid. Grote beelden, kleine beelden, scheve beelden en nooit voltooide beelden. Adembenemend. Okee, het was hier dus toch geen Terschelling.

In de dagen na mijn aankomst ontdekte ik dat de hoogtepunten van Rapa Nui in een dag of drie stuk voor stuk te bezichtigen zijn. Op de Japanse manier zelfs sneller. Van tevoren had ik gekozen voor een verblijf van zes dagen, ook omdat ik geen honderden euro’s over had voor een lang weekend. Voor mij was het de juiste benadering: dit paradijselijke plekje op aarde is het best te waarderen als je het in het tempo van de vriendelijke eilandbewoners doet. Todo tranquillo dus. Uitslapen, op je gemak naar de buurtsuper en daarna op weg voor een dagtocht. Maar vooral rustig, want bij zonsondergang zijn de Moai op hun mooist. Alleen zo kun je je verbazen over mensen die iedereen groeten op straat en een taxichauffeur die je een gratis lift aanbiedt. Paaseiland is op zijn eigen bescheiden manier spectaculair.