Reiservaringen

Dilemma op open zee - Verslag door Bert Dijkstra

Dat cruises populair zijn onder de (iets) ouderen, is genoegzaam bekend. Kinderen de deur uit, tijd zat, dus varen maar met zo’n drijvend paleis. Maar hoe is dat voor de (net) 50-plusser met een dochtertje van 5-plus (6)? Gaat dat, een week samen aan boord van één van de grootste cruiseschepen ter wereld? Valt er binnen zo’n scenario voor hem nog wat te genieten? En voor haar? Bert Dijkstra komt proefondervindelijk met het antwoord, verpakt in een dagboek.

Zondag, Rome
Met het eerste vooroordeel moet al afgerekend worden voordat één voet aan boord is gezet van het als een luxe torenflat voor ons verrijzende cruiseschip. Navigator of the Seas… Drieduizend passagiers, twaalfhonderdvijftig personeelsleden, dat wordt ongetwijfeld dringen bij de loopplank. Denk aan het boarden van een Boeing 747 en dan tien keer zoveel mensen en huiver. Dat zal een aardige aanslag worden op het toch al zo broze geduld van de 5-plusser aan mijn hand, mogen we aannemen. Valt hartstikke mee. Binnen een minuut zijn op de kade van Civitavecchia onze koffers afgeleverd en binnen een half uur zijn we in het bezit van de elektronische kamersleutel annex betaalpas. Half twaalf gearriveerd op de kade, twaalf uur aan de lunch op het elfde dek met panoramazicht over Italiaanse heuvelen, om één uur in de zon op je balkon, negen verdiepingen boven zeewater, om kwart over één de eerste ongedurigheid bij ’t kleine meisje (’Gaan we nu zwemmen?’), dus om half twee als eersten in het zilte bassinvocht op dek elf.

Als de wel heel erg blije Mexicaanse band bij wijze van vrolijk welkom z’n ’Hé, Magdalena-reportoire inzet en volslanke Amerikanen dreigen met de polonaise, wordt het tijd om even verderop te gaan kijken. Twee trappen op naar de midgetgolfbaan op dek dertien, waar zich bovendien een complete skatebaan blijkt te bevinden. Shit, de schaatsen liggen in de koffer onder de bikini’s, maar we hadden dus ook de skates mee moeten nemen.

’s Avonds dreigt het eerste praktische probleem als we de diningroom binnenstappen, of in dit geval passender: betreden. Rood tapijt onder de voeten, kroonluchters boven het hoofd en een leger aan als pinguins vermomde obers en dat met een meisje in de lust-ik-niet-fase van haar leven. Aangenaam dus dat er een uitwijkmogelijkheid blijkt te zijn naar het panoramadek op de elfde, met buffetten vol pasta’s, hotdogs en ander kindvriendelijk voedsel. Blijkt achteraf niet nodig. De 5-plusser gedraagt zich in dit decor bij toverslag als Assepoester, met een allure die hier in de Nutcracker niet misstaat. Bovendien blijken de obers van dienst creatief als het gaat om zodanig mixen van gerechten dat er in de ogen van een 5-plusser iets bevredigends op de borden verschijnt.

Als zij slaapt, waant de 50-plusser zich in zijn rol als cruise-debutant in een surrealistische wereld. Op het achterdek vanaf twaalf hoog mijmerend over de golven turen, als een zeeman op de grote vaart, dan met de lift naar beneden, door een stukje Las Vegas (het casino) naar de ’typical British pub’ (volgens de Italiaanse barkeeper) in de Royal Promenade, Two Poëts, met z’n schitterende Ierse bard, die bij navraag uit Australië blijkt te komen. Alhier rijst het eerste dilemma voor de 50-plusser: nog zo’n bloemenvaas gerstenat of helder genoeg blijven om je de volgende morgen in het zweet te werken op de atletiekbaan van dek 12 en in het fitnesscentrum, een trapje lager? Een man moet toch wat om een week lang zo’n wervelwind van bijna 7 bij te kunnen houden, dus wint in Two Poëts de discipline en blijft het bij twee bier. Voor iedere dichter één.

Maandag, Messina (Sicilië)
Vijf voor half acht, geeft de scheepsklok aan als het eerste rondje op de 200 yards lange tartanbaan onder de loopschoenen wegglijdt. Op zo’n tijdstip pleegt het lichaam normaliter krakend te protesteren, maar dat staat de geest in dit geval niet toe, met dank aan het adembenemende uitzicht over de zojuist bereikte haven van Messina. Hardlopen en sightseeing tegelijk vanaf een nog volledig leeg dek. Tot kwart over acht heb ik zelfs de drie zwembaden voor mezelf, totdat de 5-plusser zich meldt voor haar dagelijkse vijf-uren-onder-water.Volgens het cruise-programma voor kinderen van haar leeftijd kan ze vandaag ergens binnen in het schip meedoen aan Nutty Nicknames and Contract For Fun, YEP Drill, Adventure Science (Get Buggy!) en Gaga Ball, maar ze geeft als dochter van haar vader toch de voorkeur om zichzelf te vermaken. Godlof denken veel (in hoofdzaak Amerikaanse) leeftijdgenootjes daar anders over. Heeft zij wat meer ruimte in het zwembad.

Dinsdag, op zee
Tikkeltje bizar is het wel: al die jonge mensen om je heen. De prille 50-plusser, die zichzelf nog te jong vond voor een cruise, zit op een schip tussen passagiers met een gemiddelde leeftijd die aanzienlijk lager ligt dan de zijne. Daar gaan zijn stramme spieren nog van opkijken, deze week. Neem vandaag. 11.30 uur zwemmen. 11.45 uur: schaatsen met de kleine in het negen verdiepingen lager gelegen ijsstadionnetje Studio B. 12.50 uur: zwemmen in de zon deel twee. Een dergelijke bezigheidstherapie maakt het onmogelijk om je ware leeftijd te verdoezelen en dan is het altijd prettig wanneer er ’s avonds in The Metropolitan (een theater met 1.200 zitplaatsen op het derde en het vierde dek) mannen op het podium stappen die nog véél ouder zijn: The Drifters. Of eigenlijk: The American Drifters, want de oorspronkelijke Drifters zijn reeds gaan hemelen. De nieuwen zijn ook al zalig belegen. Clyde Spencer, kalend met een rasta-staart: ’Hebben jullie een beetje zuurstof voor ons, want we zijn sóó old.’ De uitvoeringen van Save The Last Dance For Me, Under The Boardwalk en Kissing In The Backrow hebben er niet onder te lijden.

Woensdag, Athene
Gordijnen openschuiven, balkon opstappen en Piraeus aan je voeten zien liggen, er zijn beroerdere manieren om de dag te beginnen. We nemen een taxi naar de Plakka, de volkswijk met de duizenden winkeltjes, want de kleine dame wenst te shoppen. Dat is dus het aardige van Athene: overal vanuit de Plakka heb je een prachtig zicht op de Acropolis. Tussen het passen van wapperende Griekse rokjes (’Pap, voor de helft van de prijs!’) door werpt ze zo af en toe een semi-geïnteresseerde blik op al die oude stenen boven haar. Genoeg cultuur voor een 5-plusser. De 50-plusser prikt trouwens ook liever met een vorkje in de kakelverse feta op een rustiek terras dan al die koleretrappen op te moeten om de oude stenen te kunnen aanraken.
Tijdens het diner in de Nutcracker vinden de overigens buitengewoon dienstbare obers het nodig om tussen hoofdgerecht en desert de gasten uit te nodigen op de dansvloer. Daar zit de 50-plusser dus nou ook net niét op de wachten. De 5-plusser daarentegen: ’Leuk hè?’ Laat ik haar dan maar meenemen naar de avondshow in The Metropolitan van The Royal Carribean Singers & Dancers. Reis door de popgeschiedenis, van Tina Turner tot Queen en Madonna. Drie kwartier grote ogen naast me. Wat vond je het leukst? ’Eigenlijk alles.’

Donderdag, Kusadasi (Turkije)
De haven van Kusadasi lijkt gemaakt voor een cruiseschip als Navigator of the Seas. Loop je hard over het atletiekdek, maak je als het ware een rondje door de baai op twaalf hoog. De kleine heeft meer oog voor de winkeltjes onder ons, verzameld in een kleurrijke bazar. Je struikelt het schip af en je zit er middenin. Vooral de buikdanseressenpakjes met rinkelende munten werken als een magneet op de kinderogen. Twee exemplaren gaan mee aan boord: een blauwe en een roze. Bij wijze van Turkse siësta is er even de verkoelende rust van de kamer. De tv toont een speciale kinderzender, Cartoon Network. Voor de 50-plusser is er een speciaal filmnet, maar hij geeft de voorkeur aan een intrigerend rekensommetje op het balkon. Twaalfhonderdvijftig man personeel, verdeeld over 65 nationaliteiten. Ruim 4000 mensen aan boord, die allemaal drie keer per dag moeten eten. Meer dan twaalfduizend maaltijden per dag dus, maal zeven is minstens vierentachtigduizend maaltijden en dat in dertien keukens. Wat gebeurt daar diep beneden ons allemaal?

Vrijdag, Heraklion (Kreta)
Het blijft fascineren. Eerst zwemmen met uitzicht op Heraklion, afdrogen, twee verdiepingen lager spijkerbroek en vestje aantrekken over de bikini, met schaatsen onder de arm in de lift naar het derde dek, uurtje op het ijs, met de lift terug naar de kamer, spijkerbroek en vestje uit, slippers aan en terug naar het zwembad. Kledingvoorschrift voor ’s avonds bij het diners luidt: chique en feestelijk. De 50-plusser hangt dientengevolge zwetend voor zijn klerenkast met beperkte keuzemogelijkheden. De 5-plusser is er snel uit: het wordt ’t blauwe buikdanseressenpakje. Ze trekt er alle aandacht mee naar zich toe, hetgeen haar vader goed uitkomt. Zo valt niet op dat hij tamelijk underdressed is. Aan tafel zitten, naast het boeiende Ierse echtpaar dat er iedere avond is, drie Londense meisjes van Indiase komaf. Twintigers en bezig aan hun derde cruise. „We willen Europa leren kennen zonder slopend gereis met treinen of de duim omhoog. Dan is zo’n schip prima. Als anderen aan de kant staan te liften, zitten wij in de spa of laten we onze tanden bleken.”

Zaterdag, op zee
Er schijnt zich op dit schip ook nog een heuse klimwand te bevinden, torenhoog, op dek 14. De 5-plusser geeft de voorkeur aan een potje midgetgolf op de 13e. Bij the pool is een Japanse meneer bezig om met een schepje een vis te houwen uit een brok ijs. Onder dezelfde noemer (kouwe kunst) is halverwege de middag in Studio B een ijsshow met de frèle Marina Karamysheva in de hoofdrol. Wat ze het mooist vond, wil de 50-plusser na afloop weten van de 5-plusser. „Die mevrouw met al die hoepels om haar buik’’, zegt ze. Niet te jong dus om de echte ster eruit te pikken. Terug op de kamer blijkt Sicilië onder ons balkon te liggen. Bochtje naar rechts, nog één riant diner in de Nutcracker, nog één nachtje varen en dan wacht de vaste wal van Rome. De bewoners van het achtste dek gaan als laatsten van boord. Even het complete schip voor ons alleen dus. De 5-plusser wil door de 50-plusser vereeuwigd worden op de majestueuze trappen naar Royal Boulevard. Poseren in een koninklijk decor, ter afsluiting van haar eigen debutantenbal op zee.

Bron: de Telegraaf.