Op 16 oktober was het dan zover, bijna veertig jaren na het eerste bezoek in 1969 nam de “QE 2” afscheid van Amerika én New York. Een bont, apart en vooral op zeer hoge leeftijd zijnd gezelschap scheepte zich in op de vertrouwde pier 90 in New York. De meeste van hen hadden wel een binding met het schip zoals b.v. mannen die nog aan de bouw ervan hadden gewerkt. Of passagiers die nog met de eerste “QE“ hebben gevaren en daarna op de “QE 2’ zo vaak aan boord waren dat de kapitein ze zelfs bij de naam kende. En natuurlijk is er de dame die het schip als haar thuis beschouwd en daar al velen jaren aan boord woont. Zij weet nog niet naar welk ander schip ze gaat verhuizen maar dat ziet ze wel in Dubai. Dus genoeg stof en verhalen om een bibliotheek over de “QE 2” vol te schrijven.

Natuurlijk was het schip tot het laatste bed volgeboekt maar vreemd genoeg er waren slechts vijf Hollanders aan boord op deze reis. Misschien was daar de enorme belangstelling voor deze laatste reizen daar debet aan. Toen men in juni 2007 begon met de verkoop van de laatste vaarten waren alle reizen in een record tempo vol geboekt! Na drie weken op de wachtlijst te hebben gestaan konden wij nog net mee. Van de laatste reis naar Dubai wordt beweerd dat alle plaatsen in minder dan 40 minuten waren uitverkocht!

Na de sloepenrol vertrok ze om 17.00 uur voor de laatste 806e Trans-Atlantische oversteek naar haar thuishaven Southampton. De belangstelling aan de wal was miniem, geen muziek maar slechts een handjevol kijkers zagen het schip heel langzaam achteruit de Hudson opvaren. Op de dekken was het dringen en vooral op de voorkant onder de brug stonden de mensen vier rijen dik.

Een eenzame doedelzakspeler stond bij het Vrijheidsbeeld maar dat gaf ook niet veel cachet aan het afscheid.Het leek wel of de beide dames hier niet blij mee waren en meer aandacht hadden verwacht want de scheepstoeters werden luid en lang gebruikt om toch afscheid te nemen van New York. Of was het om hun ongenoegen te laten blijken?

Na het passeren van de Verrazanobrug werd een beetje teleurgesteld door de passagiers de restaurants en vooral bars opgezocht en begon het goede leven aan boord. De volgende ochtend bij het openen van het hutgordijntje kregen vooral de scheepsliefhebbers aan boord een prachtig plaatje te zien. De “Queen Mary 2” voer op een driehonderd meter bakboord naast haar zuster. Had je een hut aan stuurboord moest je een dag wachten want s’nachts werd er van positie veranderd.

Meteen werd het duidelijk dat er gedurende de reis er zeker op drie plaatsen altijd weer een lange rij zou staan, in de shop, bij de fotograaf en het reisbureau voor nieuwe boekingen. Hoezo recessie, hier is er niets van te merken. Volgende reizen werden aan de lopende band verkocht, de aan boord gemaakte foto’s gingen grif voor $ 27,50 over de toonbank, en in de shop gingen allerlei leuke en vooral minder leuke souvenirs soms voor honderden dollars mee naar huis.Dat de verkoop buitensporig was bleek wel dat op dag 4 de papieren tasjes met het Cunard logo erop uitverkocht waren en je met excuses je spulletjes in een ergens nog gevonden blanco tasje meekreeg. Dit had het personeel nog nooit mee gemaakt in de afgelopen jaren.

Ook waren er lieden die een origineler maar illegaal souvenir wilde meenemen en begonnen tekst- bordjes s’nachts alvast los te schroeven en zelfs de elektrische klokken bij de liften in te pakken. Dat was duidelijk te merken omdat er veel ander klokken gestoord waren door de kortsluiting die de dieven hadden veroorzaakt! Na een zeer duidelijke oproep van kapitein Ian McNaught stopte deze verzamelaars gelukkig want het schip moet niet gesloopt worden maar nog jaren mee in de originele staat.

De reis verliep zoals het hoort. Veel en mooi eten, goed entertainment, geweldige service en gewoon genieten van de zee en het schip. Naar het oosten varend zijn de dagen helaas korter, elke dag gaat er één uurtje af om het tijdsverschil te compenseren.Je krijgt vaak van anderen de vraag of je niet verveelt al die dagen.Die moeten zelf eens meegaan om te ervaren dat je tijd te kort komt en het sneller voorbij is als je lief is.Cunard heeft vaak heel interessante aanbiedingen die je al de mogelijkheid geven om voor minder dan negenhonderd euro deze geweldige ervaring nu met de “QM 2” mee te maken. De laatste middag is de tandemvaart voorbij en komt de “QM 2” afscheid nemen door op nog geen 100 meter langszij te gaan varen. Wat een imposant gezicht vlak bij zo’n groot schip met 25 knopen midden op de oceaan, dat levert prachtige plaatjes op.

Na weer duidelijk de scheepshoorns te hebben gebruikt neemt de “QM 2” het voortouw en gaat alvast richting thuishaven. Op 22 oktober varen wij zeer vroeg in de ochtend Southampton binnen en meren we af bij haar eigen “QE 2 terminal”, welk schip heeft dat? Met weemoed nemen de 1800 passagiers afscheid van het schip en maken de laatste foto’s. Nog twee reizen en ze gaat voorgoed naar haar laatste ligplaats in Dubai..

Konden wij er maar bij zijn op 11 november als ze in Southampton vertrekt voor de laatste keer. Het zal die dag ongetwijfeld een waardig afscheid worden waar tienduizenden mensen bij zullen zijn. En een groots afscheid is wat dit prachtige en nu al legendarische schip zeker toekomt.

Daar kunnen die Amerikanen nog wat van leren!!

Door Alfred Nobel